Ciasto drożdżowe będę jeszcze wielokrotnie zachwalała na blogu. A to z prostej przyczyny. Kiedyś stanowiło ono dla mnie nie lada wyzwanie. Od  pierwszej upieczonej drożdżówki, chałki… stało się, jeśli tak mogę to określić - „moim ciastem flagowym”. Po raz kolejny wykorzystałam serwatkę - do ciasta, na chałkę z kruszonką.

Składniki:   
- 8 szklanek mąki tortowej
- 1 szklanka cukru
- 4 jajka
- 2 szklanki serwatki
- 30g drożdży suszonych
- 30 dag masła
- 1 płaska łyżeczka soli
- 1 jajko do smarowania

Przygotowałam rozczyn – 50ml wrzątku i 1 łyżeczkę cukru – wymieszałam, dolałam 100ml zimnej wody, wsypałam suche drożdże, dokładnie wymieszałam. Przykryłam i odstawiłam w ciepłe miejsce na 20 minut. Masło rozpuściłam w mikrofali, do gorącego wlałam serwatkę. Ubiłam całe jajka z pozostałym cukrem. Do przesianej mąki dodałam wyrośnięty rozczyn, ciepłe masło z serwatką, ubite jajka z cukrem, sól. Ciasto wyrabiałam robotem z hakami, do czasu, aż stało się jednolite i nie przywierało do miski (trwało to ok. 12 minut). Lekko oprószyłam mąką, przykryłam wilgotną ściereczką i odstawiam do wyrośnięcia na 1,5 godziny. Potem krótko wyrobiłam i uformowałam dwie chałki, a z pozostałego ciasta – bułki. Wbrew pozorom zaplecienie chałki jest bardzo proste. Z części ciasta rozwałkowałam prostokąt, podzieliłam radełkiem na 5 równych pasków, końcówki złączyłam i zaplotłam warkocz. Prawy pasek przełożyłam – do środka, przez dwa paski. Następnie lewy – do środka, przez dwa. I tak do końca – do środka, przez dwa. Zapewniam, że nie jest to trudne, wręcz bardzo proste. Uformowane chałki przełożyłam na papier do pieczenia i włożyłam do keksówek. Z pozostałego ciasta wyszło jeszcze 11 bułek. Formy z ciastem odstawiłam, w ciepłe miejsce,  do ponownego wyrośnięcia na 40 minut (oczywiście pod przykryciem). Wyrośnięte,  posmarowałam roztrzepanym jajkiem, posypałam kruszonką migdałową, wstawiłam do piekarnika nagrzanego do  180°C na 30 minut – chałki i 20 minut- bułki. Upieczone przestudziłam na kratce.

Czasem warto przemóc swoją niechęć do pieczenia ciasta drożdżowego. Wiem i rozumiem,  jest to ciasto baaardzo czasochłonne i   wymagające. Lubi ciepło, nie znosi przeciągów, ponoć nawet nie znosi kłótni, podczas przygotowywania. Ale cóż to wszystko znaczy – wobec puszystej, delikatnej, pachnącej… ech, kto nie upiecze może dalej marzyć. Za taką chałką, czy drożdżówką, można iść… na koniec świata. Smacznego.

Podziel się na: